Başta ortam masum gibi; ufak kahkahalar, sanki sadece buluşmaya gelmiş gibiler. Ama rahibe Romi kalçasını kıvır kıvır salladığında bütün niyet ortaya çıkıyor. Brick bakışlarını dikip iri kalçaya yanaştığında nefesler hızlanıyor. İlk tas gibi girişte Romi çığlık atıyor, ardından arsız kahkahalar ve küfürlü inlemeler patlıyor. Göğüsleri sallanıyor, kalçası şapır şapır ses çıkarıyor. Bir an “tadını çıkararak” diye yalvarıyor, diğer an “daha derine” diye çekiyor. Çekingenlik maskesi düşüyor, yerine kudurmuş bir fahise ruhu çıkıyor. Arkadaşlığın yerini şehvet alıyor; Brick, Romi’yi darmadağın edip zevkin dibine gömüyor.
