Selin’in bakışlarında önce masum bir çekingenlik var, ama içindeki fırtınayı gizleyemiyor. Zincirlerini kırar gibi önce dudaklarını ısırıyor, sonra kahkahalarla kendini bırakıyor. Her hareketi “ben artık özgürüm” diye bağırıyor, hırçın tavırları arsız bir şehvete dönüşüyor. Hem komik hem sulu, hem de kaldırım işi filtresiz bir enerji saçıyor. Finalde ter içinde ama gözlerinde parlayan o bakış çok şey anlatıyor: Selin hem özgürleşti, hem de sonuna kadar doydu.
